Wreszcie sfajczyliśmy cholerę.

Na czarno.

A nadwęglone truchło chcieliśmy utopić w Bałtyku.

Tylko wiedźma  ciągle  na powierzchni dryfowala,  niech ją szlag, jaka zawzięta…

Marzanna.

I w zębach mi chrzęści.

-

A wcale się nie tarzałam lubieżnie po plaży.  (Tłumaczę czy się żalę?)

-

Po co komu takie wichury? Syfem z ulicy w twarz bezczelnie strzela, fajki nie idzie zapalić, fryzura a’la wkurwiony Chopin gratis.

No ja nie wiem, czy ja się pisałam na taką promocję, Panie Doktorze…

Pizga jakby się Kaszub obwiesił.

Zadziwiające – bo to naprawdę przypominało śmiertelny uścisk trzewi.

Ech. To by jeszcze było jakieś stylowe zejście, ale nie… Jak przyjdzie co do czego to będzie pewnie znacznie bardziej banalnie i obciachowo.

W temacie obciachu – doszłam również do bardzo odkrywczego wniosku iż nie posiadam serca. Znaczy mięsień mam – widziałam kiedyś na kliszy. Tylko w sentymentalnym sensie nie mam no. Albo felerne.

Muszę napisać do UOKiKu czy gdzie tam, bo nie mam paragonu. Choć ponoć bez paragonu też można reklamować.

—

A! I niech mi ktoś jutro przypomni o tych pączkach, bo znowu przegapię i będzie wstyd.

Jako, że chwilowo jestem na diecie bezmęskiej, a z etanolem szaleję rzadko – poszukałam sobie jakiejś innej haniebnej rozpusty.

Zeżarłam zatem w przypływie weny chyba z milion barbakanek (barbakanków?) i zapiłam to kolejno wstrętnie słodką pepsi, następnie niemożebnie ulepkowym 7upem, a teraz kończę landrynkowy sok winogronowy.

Już dawno nie uprawiałam takiej libacji. Normalnie szał.

I chyba już zaczynam zdychać.

Anonse pomorskie

> Żołądek oddam tanio / Fafkulec <

Się skupia na jakichś tam, że praca, że coś tam.

I nie pisze. Bezczelnie.

Miesiącami.

.

Zapalenie oskrzeli i gorączka dopiero wstawiły Fafkulca na odpowiedni poziom maligny, żeby sobie przypomnieć.

Żałość ogarnęła mnie wręcz potworna. Na skutek uświadomienia sobie rozmiaru zaniedbań.

Stało się więc – kolejna dziedzina, którą mogę dopisać do listy pt. „nie umiem/się nie nadaję”. Och, ojej?

.

Oprócz zakaszliwania się na amen, lubuję się obecnie w dole psychofizycznym dotyczącym przekroczenia dziesięciotysięcznika na liczniku dni. Matko, na samą myśl jestem już zmęczona.

Beztroski delikwent, który mi przekroczenie tej przykrej granicy uświadomił nadaje się do odstrzału. Takiej krzywdy mi w myśleniu narobić! Teraz się muszę zastanawiać, podsumowywać, popadać na przemian w melancholię, zryw naprawczy i rozmemłaną rezygnację.

Próbuję się dostroić.

/A to „białe g.” mogłoby już odpuścić i iść sobie gdzieś na biegun. Ja tu wiosny chcę. Przecież wiosną te wszystkie pączki, zielenie, ćwierkania muszą coś zmienić. Do jasnej cholery! /

Planowany jest spacer brzegiem morza. Długi i bezwstydnie bezcelowy.

I – och! -  czy brać kanapki? ;-P

E. Najwyżej zjem jakąś meduzę po drodze.

Nie siedzieć w necie, wypad na słonko! Wszak to jego ostatnie chwile być mogą…

Ukłony.

F. spacerowa

Cudownie jest mieć nowych, kreatywnych, pełnych pary współpracowników.
Zwłaszcza współpracowniczkę.
Zwłaszcza w pokoju.
Zwłaszcza własnym.

Motyla noga.

ON - No? Kupiłaś co miałaś kupić? Rusz się, bo nam dyliżans ucieknie.

Fafkulec – Tak, zaraz, już, prawie.

O – No co tak stoisz bez sensu?!

F – Co bez sensu? Sam jesteś bez sensu. Ja tu wybieram.

O – CO wybierasz?!

F – Oj… bo Marlboro Goldy są dobre, ale za grube; Davidoffy mają ładne pudełeczko, ale mi się znudziły; Slimy są fajne cienkie, ale za słabe; a Camele pociągają mnie swoim błękitem w tle piramidy. Oprócz tego jeszcze nie wiem czy chcę zwykłą colę i mieć cukrzycę, czy colę zero i mieć raka żołądka od słodzika.

O -???!!!

…

O (po pierwszym szoku) – Wyjdź. Ja kupię.

…

F – Masz?

O – Trzymaj. (Marlboro goldy i Davidoffy.)

F -E?!

O (ze spokojem) – Sobie przełożysz do ładniejszego pudełeczka.

F – Ale one są GRUBE!

O – Ja Ci je ścisnę.

F – Ty jesteś nienormalny.

O – JA?!!! 

***

F – A picie?

O. podaje mi ohydnie zdrowego kubusia.

F – Fuuu! Nie. Ja chcę colę! Kwas ortofosforowy mi potrzebny, kapisz? Na głodzie jestem porannym!

O. zabiera kubusia, znika w sklepie, za chwilę wychodzi z dwiema butelkami coli. Zwykła i zero.

F (triumfalnie) - Widzisz, ty też nie umiesz wybrać!

***

Epilog.

Autobus jednak uciekł.

Klasyka czarnej dziury.

Fafkulec trwa w stuporze, nie wnosząc żadnego wkładu w dokonania „dla ludzkości”.

Wręcz przeciwnie raczej – regularnie produkując jakąś porcję śmieci, uparcie zużywając tlen i powiększając dziurę ozonową – naraża się Matce Ziemi, pozostałym miliardom jej mieszkańców oraz wszystkim przyszłym pokoleniom przykładając swoje zbrodnicze trzy grosze do pogorszenia stanu planety,  jaki zastaną.

***

Nie zauważam, że ucieka czas – widzę, że znów przyszedł rachunek. (Powinny być co miesiąc, a mnie się wydaje, że widzę je circa co trzy dni?)

Nie zauważam, że się starzeję – widzę te srebrne kosmyki przy skroniach i usiłuję sobie przypomnieć kiedy miałam styczność ze srebrnym sprayem. (I nie przypomnę sobie, bo nie miałam. Nikt w mojej rodzinie nie zaczął siwieć przed 30-tką. Jestem prekursorem. Wreszcie w czymś. Tylko dlaczego jakoś mnie to nie zachwyca?)

Nie zauważam również zmieniających mi się notorycznie wymiarów – widzę tylko, że spodnie na zmianę zsuwają mi się z zadka, lub też niekomfortowo go opinają zbyt mocnym splotem.

***

I oczywiście wciąż funkcjonuję bez własnego lokum. To jakaś chyba klątwa i za cholerę nie wiem jak ją odczynić. (Moja pensja jej nie odczyni jeszcze przez jakieś ćwierć wieku. I to i tak przy założeniu, że jeść będę niewiele, ceny nie wzrosną i rzucę davidoff’y, kwas ortofosforowy i srebrny ekran – trzy  najkosztowniejsze nałogi.)

***

Podsumowując (dla zainteresowanych w ten czy inny sposób):

- F. żyje jak żyła. (Podpowiedź: nijak)

- F. pracuje jak pracowała. (I niestety nadal zarabia jak zarabiała.)

- F. kontynuuje swoją filozofię „zepsuć wszystko samemu albo być na tyle niezadowolonym z czegoś co jeszcze nie jest zepsute, żeby pozwolić to zepsuć komuś innemu bez większego żalu, a czasem więc z nieprzyzwoitą ulgą”. (Eksplikacja: F. się po raz drugi w swoim życiu buntownika przeciw formom przez nieuwagę dała „zaręczyć”. W porę otrzeźwiała i teraz pracuje nad powrotem do pełnej wolności, podejrzewając, że to kwestia dni.)

Ta.

To by było na tyle.

Chyba.

A nie, jeszcze zdążyłam spaść z kite surfingowej deski, poharatawszy sobie przy tym nogi i ręcę w stylowe bordowe prążki.

I sprawić komuś wielką przykrość odmawiając po długim i splątanym namyśle oddanie swojego jajeczka. Bo ktoś chce mieć bardzo bejbi, ale nie może tak całkiem zwyczajnie. I chciał kupić jajeczko. Akurat ode mnie. (Kto normalny chciałby mieć małego pół-fafkulca?! To zboczenie.) No i stwierdziłam, że mnie to przerasta. O jakieś trzy tysiące lat świetlnych mnie przerasta.

Bo sobie jakoś nie umiałam wyobrazić, że ktoś weźmie moje jajeczko, doda w próbówce czyjegoś robaczka i morulo-blastulę wszczepi do innego brzuszka. To są dobrzy ludzie „i w ogóle”. Ale ja tak jakoś… No nie mogłam.

Głupie? „To tylko komórka” powiedział pan doktor.

Może.

Niedobra jestem.

Nie dzielę się z innymi tym co mam.

Zuo.

—

druga kawa

czwarty wkurw

(z czego drugi kluczowy)

.

.

.

skoro i tak wszyscy umrzemy

to ja chce się przestać męczyć już

(a obiecali na paczce Davidoff’ów, że palenie mnie zabije… jak zwykle – chwyt marketingowy bez pokrycia)

.

 jestem tchórzem i mam do tego jasna cholera, konstytucyjne psia mać prawo

.

a depresja jest niemodna

.