powroty bez znaczenia

***

Nie było czasu na odnowę psyche.

Trudno. Może później (Znaczy kiedy? Ech.)

***

 

Tułając się po kraju w ramach służbowego wygnania zdążyłam:

- wynaleźć gdzieś kolejne zapalenie zatok (jak ja to kocham);

- przestraszyć się niespodziewanego (choć jak się potem okazało- całkiem oficjalnego) niedźwiedzia i narobić przy tym wiochy (ej, ale chyba to jednak można uznać za dobry uczynek, jeśli na twarzach zmęczonych życiem współprzechodniów wywoła się swym zachowaniem uśmiech?);

- na zmianę pocić się jak mysz (mysz się poci?) i marznąć jak nie wiem co;

- pokłócić się z moją po-drodze-odwiedzoną-i-raz-na-sto-lat-widziana babcią na tematy niemal wszystkie (niedobry Fafkulec, za mało tolerancyjny);

- wkurzyć się na rozkopanie miasta, którego i tak dobrze nie znam, a jak jest rozkopane, to już w ogóle nie mogę dotrzeć tam gdzie chcę;

- przeżywać, że jestem już kawał drogi od domu, a czas nie pozwala mi odwiedzić takich różnych fajnych osób, płazów(które mi przysyłają ubranie ), albo części odzieżowych (które przysyłają książki i różne dziwne rzeczy);

- dostać choroby lokomocyjnej w PKS-ie;

- o mało się nie zesikać w gacie na pokładzie ww. środka transportu;

- zgubić spodnie i nie zdążyć ich złapać zanim doszły do poziomu łydek (nie, nie schudłam, rozciągnęły mi się cholery po praniu chyba), bo łapy zajęte siatkami z bezwstydna ilością czereśni (pozytyw: na wygnaniu czeresienki dwa razy tańsze niż w domu);

- nabić sobie nie wiem jak, nie wiem czym i nie wiem kiedy gigantycznego kilkuwarstwowego i wieloodcieniowego siniolca na płaszczyźnie plennej w okolicach prawej nerki.

No i wiele więcej, ale co tam będę wypisywać.

I jak zwykle mam tyleee do zrobienia i tak mało czasu i pogoda taka dziwna, mieszana, nieprzewidywalna, nie wiadomo można się ruszyć na chwilę czy nie. Ja ciągle w kolorze przeciętnego prosiaka, powłoka cielesna uporczywie domaga się minimalnej choć dawki rakotwórczego i zabójczego i złeeego ze wszechmiar promieniowania.

Poziom znerwicowania ogólnego bez zmian. Średnia liczna wkurwów pospolitych nawet mniejsza.

A słońce robi mi coś dziwnego z gałkami ocznymi- chyba przestaję tolerować soczewki. Tragedia!

I nie mogę się dostać do własnego archiwum, bo eblog się wziął uparł i mi się w ogóle nie wyświetla.

Bu.